مقالات

آیا میان عزت نفس و خودشیفتگی رابطه ای وجود دارد؟

شهریور ۸, ۱۳۹۵
relationship-between-narcissism-&-self-esteem

به طور طبیعی، میان بسیاری از اختلالات و حالت های ذهنی – روانی ما رابطه ای وجود دارد که این رابطه شدت و ضعف این اختلالات را مشخص می کند.

همانطور که در مقالات پیشین گفتیم عزت نفس یعنی احترام به نفس، ارزش ها، احساسات، خواسته ها، نیازها و توانایی های درون.

عزت نفس یعنی اینکه ما نسبت به خود و توانایی های خود احساس ارزشمندی کنیم. عزت نفس در افراد باید تا چهار سالگی به صورت سالک شکل بگیرد و اگر این مدت این اتفاق رخ ندهد یا به عزت نفس فرد آسیب وارد شود، وی در سال های بعدی دچار مشکلات فراوانی می شود و ترمیم آن بسیار سخت تر است.

خودشیفتگی علاقه، اهمیت و تحسین شدید خود است طوری که دیگران همه به نوعی زیر دست یا پشت سر ما قرار می گیرند.

خودشیفتگی اولین فازی است که انسان در آن به دنیا می آید. برای یک نوزاد قبل از هر چیزی و هر کسی خودش مهم است، اینکه گرسنه است، مادر را می خواهد، تشنه است، درد دارد و هر نیاز دیگری در اولویت اول قرار دارد. بسیاری از افراد تا سنین بالاتر یا حتی تا لحظه ی مرگ هم در خودشیفتگی باقی می مانند.

و اما هدف از تعریف این دو مورد این است که در این مقاله اشاره ای داشته باشیم بر رابطه ی میان عزت نفس و خودشیفتگی:

آیا میان خودشیفتگی و عزت نفس رابطه ای وجود دارد؟

میان خودشیفتگی و عزت نفس رابطه ای معکوس وجود دارد، به این صورت که هر چه عزت نفس فرد بالاتر می رود خودشیفتگی در وی کمرنگ تر می شود.

متاسفانه به دلیل آگاهی کم از این دو مفهوم، بسیاری از افراد خودشیفتگی را با عزت نفس اشتباه می گیرند. این مسئله تا به حال در جامعه مشکلات زیادی را بوجود آورده است، طوری که افراد به گمان خود ارزشمند پنداری، خودشیفتگی خود را به نمایش گذاشته اند.

relationship-between-narcissism-&-self-esteem.jpg2

عزت نفس به کمال ما بر می گردد، یک نوع فضیلت است که به ما انسجام و زیبایی می دهد. عزت نفس ما را با ارزش هایمان یکی می کند و باعث  می شود که وجود منحصر به فرد خود را ابراز کنیم.

عزت نفس بر خلاف خودشیفتگی باعث ابراز توجه وعشق سالم به دیگران می شود. اما خودشیفتگی یک نقص است که از روی ترس اتفاق می افتد. خودشیفتگی پایین ترین مرحله ی عشق است، ما را بر خودمان متمرکز کرده و نسبت به دیگران دیدی متکبرانه می دهد.

خودشیفتگی به ما می گوید که همیشه از دیگران بهتر هستیم و دیگران در درجه ی دوم اهمیت قرار دارند. این اختلال به ما دیکته می کند که همه باید جلوی ما سجده کنند و به تحسین و تمجید ما مشغول باشند.

افرادی که در کودکی تحت تربیت ناسالم قرار می گیرند غالبا احساس می کنند که دیده نشده اند و به آن ها اهمیتی داده نشده است. این افراد یا همیشه باید چیزی که نبودند می شدند یا به خاطر آنچه که نبودند تحسین شده اند، در نتیجه خودشیفته باقی می مانند.

افرادی که عزت نفس سالم دارند کسانی هستند که در کودکی تحت حمایت و امنیت سالم تربیت شده اند، بابت خود حقیقی شان تحسین شده اند، مسئولیت پذیری و پاسخ گویی نسبت به خود را یاد گرفته اند. این افراد احساس سالمی از اهمیت و اعتبار را نسبت به خود دارند و همینطور برای دیگران نیز ارزش قائل هستند.

افرادی که خودشیفتگی دارند غالبا دچار حسادت، حالت تهاجمی نسبت به دیگران، تکبر و غرور هستند. در حالی که عزت نفس رافت، بزرگواری، اعتماد، آرامش و عشق سالم را در فرد بوجود می آورد و باعث می شود که فرد هم خود و هم دیگران را ارزشمند و مستحق بهترین ها بداند. انسان خودشیفته همه چیز را برای خود و در خدمت خود می خواهد اما انسانی که عزت نفس دارد می داند که جهان برای همه است و قرار نیست که دیگران در خدمت و بنده ی او باشند.

انسان های خودشیفته برای پیشرفت خود نیاز دارند که دیگران را زیر پا بگذارند و آن ها را تحقیر کنند، در حالیکه افرادی که عزت نفس دارند برای کار گروهی اهمیت ویژه ای قائل هستند و می دانند که تنها با رشد دیگران، خودشان نیز می توانند رشد مطلوب را داشته باشند.

تفاوت های خودشیفته ها و افرادی که عزت نفس دارند

افرادی که عزت نفس دارند بر خلاف خودشیفته ها قانون «منحصر به فرد بودن» هر فرد را خوب می دانند و می دانند که هیچ کسی عینا” مثل دیگری نیست، مثل او نبوده و نخواهد بود؛ به همین خاطر آزادانه استعداد ها و توانایی های واقعی خود را برای خدمت به جمع ابراز می کنند. خودشیفته ها بر خلاف افرادی که عزت نفس سالم دارند به جهان تعلق ندارند، بلکه این جهان و مردمانش هستند که به آن ها تعلق دارند.

میان عزت نفس و خودشیفتگی رابطه ی معکوس وجود دارد. هر چه عزت نفس سالم افراد پایین تر باشد، خودشیفتگی در آن ها بیشتر می شود و هر چه عزت نفس سالم تری در آن ها شکل بگیرد از میزان خودشیفتگی کاسته می شود.

در جوامعی که افراد در ترس، عدم امنیت و حمایت سالم، با ارزش ها و معیارهای مبنی بر خودشیفتگی، با تفکر تافته جدا بافته بودن، با ارزشمندی بر اساس آنچه که نیستند بزرگ می شوند خودشیفتگی بسیار دیده می شود. در نتیجه می توانیم بگوییم که نقش جامعه نیز در تعیین میزان خودشیفتگی یا عزت نفس در افراد بسیار حائز اهمیت است. هر جامعه ای مسئولیت دارد که ارزش های خود را هر از گاهی بسنجد و در آن تجدید نظر کند.

متاسفانه یکی از بزرگ ترین اختلالات جامعه ی ایرانی نیز اختلال خودشیفتگی است و دقیقا همین اختلال است که موجب بروز بسیاری از نا به سامانی ها و مشکلات در جامعه و خانواده های ایرانی شده است. جالب است بدانید که حتی مد گرایی جامعه ی ایرانی نیز ریشه ای در خودشیفتگی داشته و بر اساس میل و نیاز به خاص بودن و دیده شدن شکل گرفته است.

نکته ی جالب تر این است که خودشیفته ها می خواهند که بهترین و برترین باشند اما بسیار دیده می شود که اگر این افراد از نبوغ پایینی برخوردار باشند، برای بهتر بودن دست به تقلید می زنند و برخلاف نیاز به خاص بودن، بهتر بودن، دوست داشتنی تر بودن، اتفاقا شبیه افراد دیگر می شوند.

 

برای افزایش عزت نفس و کاهش خودشیفتگی در خود می توانید با ما در کارگاه های بهبودی در 99 روز همراه شوید. 

 

.

ممکن است همچنین دوست داشته باشید

بدون دیدگاه

یک پاسخ ارسال کنید