اختلالات شخصیتی

خطر خودشیفتگی در مسیر مراقبت از خود چیست؟

شهریور ۲۳, ۱۳۹۵
خطر خودشیفتگی در مسیر مراقبت از خود چیست؟

بسیاری از افراد در زندگی مراقبت از خود را نمی آموزند. آن ها پس از سال ها زندگی خسته و درمانده به روانشناسان، مشاوران و مربی های معنوی مراجعه می کنند و دلیل خستگی خود را از آن ها می پرسند. یکی از مهمترین دلایل خستگی و درماندگی افراد «عدم مراقبت از خود» است.

در جریان بهبودی افراد می آموزند که چطور خود را به طور سالم دوست بدارند و از خود مراقبت کنند.  یکی از شیرین ترین و بزرگ ترین تجربه های مسیر خودشناسی و بهبودی مرحله ی سوم بازگشت به خود است. در مرحله ی سوم خودشناسی و بازگشت به خود افراد پس از آنکه بخش هایی از خود را دیده اند، شناخته اند و پذیرفته اند، شروع می کنند به دوست داشتن و مراقبت از خود.

این مرحله سطح انرژی افراد را بالا می برد و باعث می شود که فرد در جایگاه واقعی و حقیقی خود بیشتر تثبیت شود. این مرحله یک نوع خودخواهی لذت بخش و سالم را به افراد هدیه می دهد. اما در این مسیر ناهموار همیشه خطر در کمین است. افرادی که تازه کمی به خود آمده اند و کمی خود را پیدا کرده اند در این مرحله در معرض خطر خودشیفتگی قرار می گیرند.

خطر خودشیفتگی دو گروه از افراد را تهدید می کند:

  • افرادی که در مسیر خودشناسی نیستند، اما سختی ها و ناملایمتی ها از جانب دیگران نوعی دوری و دلزدگی را در آن ها ایجاد می کند و آن ها تصمیم می گیرند که دیگر به هیچ فردی توجه و محبت نکنند و فقط خود را در نظر بگیرند.
  • افرادی که در مسیر خودشناسی و بهبودی هستند، تازه کمی خود را پیدا کرده و با خود آشنا شده اند، متوجه ظلمی که در حق خود کرده اند شده اند و حالا می خواهند که به خود توجه کنند و خود را در آغوش بگیرند.

خطر خودشیفتگی در افراد چیست

حقیقت این است که صرف توجه به خود و مراقبت از خود و چشم پوشی از دیگران و نیاز ها و خواسته شان خودشیفتگی محسوب می شود. خودشیفتگی پست ترین مرحله ی عشق است و انسان زاده شده است که از پستی ها به بلندی ها و از دنیا ها به جهان ها صعود کند.

راه حل دوری یا رهایی از خطر خودشیفتگی چیست؟

راه حل این است که افراد تمرین کنند که در طول روز، نهایتا”، دو تا سه کار برای دیگران انجام دهند حتی اگر خلاف میل شان باشد.

برخی از مردم فکر می کنند که زندگی یعنی نبودن چالش ها، هموار بودن و باب میل بودن؛ این یکی از بینش های اشتباه افراد درباره ی زندگی است. گویی انسان ذاتا” چالش پذیر است و اگر زندگی او دچار یکنواختی شود از زندگی دلزده و خسته می گردد. آنچه که مهم است «آفرینش چالش های سالم و در جهت رشد» است، در حالیکه بسیاری از افراد دائما در حال آفرینش چالش های ناسالم بر اساس باورهای ناسالم در زندگی خود هستند.

قرار نیست که در زندگی فقط کارهایی را انجام دهیم که باب میل خودمان است، این ضد زندگی جمعی است. در زندگی جمعی گاهی باید دیگران، احساسات، نیازها و خواسته هایشان را نیز در نظر داشته باشیم.

 

در صورت تمایل می توانید در کارگاه های خودشناسی بهبودی در 99 روز شرکت نمایید. 

.

ممکن است همچنین دوست داشته باشید

بدون دیدگاه

یک پاسخ ارسال کنید