موفقیت

سه آموزه اشتباه که باید آن ها را تغییر دهیم چیست؟

مهر ۱, ۱۳۹۵
bad-training

آموخته های ما نسل به نسل منتقل می شوند. آن چه که پدران و مادران ما آموختند به ما منتقل شده و آن چه که ما می آموزیم به فرزندان و نسل های پس از ما منتقل می شود. یکی از مهم ترین موضوعات مهم زندگی انسان ها مسئله ی «تربیت» است. اینکه چگونه فرزندان و افراد کوچکتر را با رفتار، افکار، احساسات و کلام مان تربیت کنیم از اهمیت ویژه ای برخوردار است.

این تعالیم می تواند از جانب خانواده باشد و می تواند از جانب جامعه، آموزگاران یا بزرگ تر ها باشد. در نهایت، مهم نیست که چه کسی ما را تعلیم داده است، مهم این است که آنان که ما را تعلیم می دهند خود نیز نمی دانند و باید برای رفع آن دست بکار شد.

در این مقاله سعی داریم که به طور خلاصه، سه تعلیم اشتباه را برای شما آشکار کنیم تا با آگاهی از آن ها از انتقال آن به نسل های بعد خودداری نموده، آن را در خود حل و فصل کنیم و همچنین، ریشه های خشم امروز جامعه را تا حدی شناسایی کنیم:

  1. چنین تعلیم دیده ایم که وابسته باشیم.

روزگاری، در جامعه ی ما مردم داری افراطی رواج داشته است. مردم به یکدیگر یاد می دادند که برای دیگران باشند و هر کسی که برای خود هم وقت و انرژی بگذارد، در روابطش حد و مرز داشته باشد و از خود مراقبت کند خودشیفته و خودخواه شناخته می شد. این مردم داری افراطی تا جایی بود که بسیاری از اصول و سنت ها بر اساس اینکه «مردم چه می گویند؟»، «مردم چه می خواهند؟»، « مردم چگونه فکر می کنند؟»، «مردم چه فکری می کنند؟» و… شکل می گرفت.

امروزه، هر چی پیش می رویم مردم بیشتر از یکدیگر فاصله می گیرند و جدایی و پراکندگی ها بیشتر می شود. چرا؟ زیرا اعتبارات و روابط ناسالم یک روزی رنگ می بازند و برای تغییر، هرج و مرج بوجود می آورند. پس از گذشت دوره ای طولانی از مردم داری افراطی خستگی در مردم ایجاد شد چون از طرفی برای خدمت به دیگران از توان خود فراتر می رفتند، از طرفی دیگر توان مردم یکسان نبود و همه قادر نبودند به طور یکسان پاسخ محبت یکدیگر را بدهند، در نتیجه یک طرف رابطه ها گله مند می شد.

به تدریج مردم تصمیم گرفتند که دست از مردم داری افراطی بردارند و به خود برسند. این بار از آن طرف بام افتادند! سخن واحد این شد که «اول خودم مهم هستم و هر چه که خودم دوست دارم مهمترین است.» برخی از قدیمی ها می گویند امروزی ها معرفت از دست داده اند. بیراه هم نیست، اما معرفت آن مردم داری افراطی هم نبود!

تعلیم صحیح این است که هم مردم را دوست دارم، هم خودم را؛ هم از خودم مراقبت می کنم و هم در صورت لزوم از دیگران؛ هم به خودم توجه می کنم و هم به دیگران؛ به قوانین و هنجارهای قراردادی گروه احترام می گذارم؛ تنها در حد توانم به دیگران خدمت می کنم؛ اگر خود را به حساب آورم، فرد خودخواهی نیستم و… این یعنی فرمول برنده- برنده و این درست برخلاف فرمول قدیمی برنده – بازنده است که میگفت « بالاخره یک طرف رابطه باید قربانی واقعی شود!»

 

good-training

 

  1. چنین تعلیم دیده ایم که اجازه دهیم دیگران برایمان تکلیف تعیین کنند.

گذشتگان یاد گرفتند که اینکه ساکت باشند و دیگران برای آن ها تصمیم بگیرند نوعی احترام محسوب می شود و آن ها باید به بزرگ تر از خود اینچنین احترام بگذارند. چه بسیار دخترانی که به اجبار و علی رغم خواسته ی خود با مردی ازدواج کردند، چه بسیار پسرانی که با دختری که خانواده ی او انتخاب کردند، بی هیچ علاقه ای، ازدواج کردند، چه بسیار زندگی هایی که دیگران تعیین کننده ی قوانین آن بودند و چه خشم عظیمی که به تدریج در جامعه شکل گرفت.

به تدریج بر اثر فشار و تحمیل و همچنین، قرار گرفتن در معرض دیدگاه ها و فرهنگ های دیگر مردم به خود آمدند و تصمیم گرفتند که این خشم انباشته شده از نسل های قبل تا کنون را با طغیان و شعار «نمی خواهم تو برای زندگی من تصمیم بگیری!» تخلیه کنند. و مسلما آغاز چنین تغییری با کمی آشفتگی و تخلیه ی خشم همراه است و امروز شاهد آن هستیم. طغیان جوانان و نوجوانان در برابر والدین، طغیان جامعه در مقابل قدرت و …

تعلیم درست این است که «قوه ی تفکر» افراد خانواده و جامعه را تقویت کنیم و اجازه دهیم که افراد با مسائل مختلف آشنا شوند، فکر کنند، تصمیم بگیرند و راه خود را انتخاب کنند. اجازه دهیم هر کسی سکان زندگی خود را خود بدست گیرد و بزرگ تر ها و قدرتمندان فقط راهنما و جهت دهنده باشند.

  1. چنین تعلیم دیده ایم که کنترل امور را بدست بگیریم.

کنترل امور، شرایط و افراد و هر چیزی خارج از خود یعنی از دست دادن کنترل زندگی خود. ما مردمانی منقبض هستیم! می خواهیم تمام امور هستی در دستان و تحت کنترل ما باشد و بر اساس خواسته ی ما رفتار کند. و دقیقا همین امور با قدرت تمام قادر هستند که حال ما را دگرگون کرده و کنترل زندگی ما را بدست گیرند.

تعلیم درست این است که هیچ چیزی طولانی مدت نمی تواند تحت کنترل ما باشد. در جهان هستی هر چیزی را که بخواهیم به کنترل خود در آوریم طغیان می کند و می گریزد. جهان قانون دارد و بر اساس قوانین، نمی تواند طبق میل و خواسته ی فرد به فرد ما پیش برود. بنابراین، دسن از اینهمه منقبض بودن و محکم گرفتن امور در دستان خود برداریم،

«و نخواهیم مگس از سر انگشت طبیعت بپرد.
و نخواهیم پلنگ از در خلقت برود بیرون.
و بدانیم اگر کرم نبود، زندگی چیزی کم داشت.
و اگر خنج نبود، لطمه می‌خورد به قانون درخت
و اگر مرگ نبود، دست ما در پی چیزی می‌گشت.
و بدانیم اگر نور نبود، منطق زنده پرواز دگرگون می شد.

سهراب سپهری»

خبر بد این است که در تمامی این موارد پای همه ی ما گیر است زیرا ما یک جمع هستیم، جمعی که نا خودآگاهی جمعی دارد، ذهن جمعی دارد، روح جمعی دارد، فکر جمعی دارد، هیجان جمعی دارد و … و تمام اینها بر تک تک افراد جامعه تاثیر می گذارند. کسی از این ماجرا مستثنی نیست و تا زمانی که اکثریت جامعه تعالیم و باورهای صحیح را جایگزین این تعالیم و باور ها نکنند تغییر و سلامتی حاصل نمی شود.

 

 

در صورت تمایل به تغییر آموزه های اشتباه در زندگی خود می توانید در کارگاه های بهبودی در 99 روز شرکت نمایید. 

ممکن است همچنین دوست داشته باشید

بدون دیدگاه

یک پاسخ ارسال کنید