اختلالات شخصیتی

چرا دیگران همیشه مدت کوتاهی مرا دوست دارند و بعد رهایم می کنند؟

بهمن ۱۴, ۱۳۹۵
چرا دیگران همیشه مدت کوتاهی مرا دوست دارند و بعد رهایم می کنند؟

بسیاری از افراد در جامعه ی ما از دوست داشته شدن می ‌ترسند و دوست داشته شدن از طرف دیگران را با رفتار های نامناسبی که به طور خودآگاه یا ناخودآگاه از خود بروز می دهند، رد می کنند. چطور؟ به این صورت که اجازه نمی‌ دهند دوست داشته شوند، محبت ببینند و نوازش شوند.

بسیاری از افراد اجازه و فرصت نمی دهند که مورد محبت قرار بگیرند و بعد از مدت کوتاهی با بروز رفتاری نامناسب یا سخنی گزنده سد راه دوست داشته شدن توسط دیگران می‌ شوند. یا اینکه آنقدر هیجان زده می شوند و محبت می کنند تا شخص مقابل را فراری می دهند. جالب است که این افراد همیشه هم تشنه و در انتظار آمدن کسی یا کسانی هستند که عاشقانه و بی‌ منت دوست شان بدارند. چرا؟ «چون آن ها در عمق وجود شان خود را لایق دوست داشته ‌شدن نمی‌ دانند!»، «چون درون آن ها پر است از خشم ‌های حل نشده ای که به خود تخریبی و جنگ با خود منجر شده‌ است»، « چون آن ها بسیار از خود دور هستند و شدیدا نیاز به دوست داشتن خود دارند» و…

چنین افرادی، وقتی متوجه می شوند که کسی آن ها را دوست دارد، در عمق وجود شان وحشت‌ زده میشوند و باور نمی ‌کنند. دوست دارند که باور کنند، اما در عمق ذهن شان باور نمی‌ کنند که می ‌توانند آنقدر دوست داشتنی باشند. آن ها باور نمی‌ کنند که لایق دوست داشته شدن هستند، لذا در همان سطح ظاهری دوست ‌داشته شدن می ‌مانند، به دلیل اینکه از بخش زیبا و درخشان وجود خود در هراس هستند و اگر دوست داشتنی بودن خود را باور کنند توان مواجهه با خود زیبا و قدرتمند شان را ندارند. بنابراین، لاجرم و به طور ناخودآگاه کاری می‌ کنند تا اوقات شیرین دوست داشته شدن را از دست بدهند.

بنابراین، می توانیم نتیجه بگیریم که برخلاف ادعای این افراد، همیشه هم این طور نیست که دیگران آن ها را دوست نداشته باشند. خیلی وقت‌ ها این خود افراد هستند که از روی عدم باور قلبی دوست داشتنی بودنشان پشت پا به محبت دیگران میزنند و آن‌ ها را از دست می‌ دهند.

این افراد باید یاد بگیرند و تمرین کنند که اجازه دهند دیگران دوست شان بدارند. اجازه دهند که دیگران به آن ها عشق بورزند،  محبت کنند و نترسند از دوست‌ داشته شدن و مورد نوازش قرار گرفتن. آن ها باید بر روی باورهای غلط خود مبنی بر اینکه «من دوست‌ داشتنی نیستم»، « من کامل نیستم»، «من کافی نیستم»، «من آنقدرها هم دوست داشتنی نیستم»، «من لایق نیستم» و… را اصلاح کنند و این باورها را در خود با انجام خودشناسی و خودباوری تبدیل به باورهای زیبا و مثبت کنند.

این باورها در واقع در طول زندگی از دوران کودکی در خانواده، مدرسه، جامعه، محل کار و … بوجود می ‌آیند اما باید باور کنند که اگر بخواهند این باورها را تا آخر عمر در خود نگه دارند خیلی از فرصت ‌های شیرین را در زندگی شان از دست می ‌دهند. یکی از نشانه ‌های عزت نفس در فرد «احترام و ارزش»ی است که برای خود قائل می‌ شود؛ «باور به زیبا و دوست داشتنی و لایق بودن» در فرد از نشانه ‌های عزت نفس سالم است.

چرا دیگران همیشه مدت کوتاهی مرا دوست دارند و بعد رهایم می کنند؟

همیشه به ما یاد داده ‌اند که دهنده و بخشنده باشیم در حالیکه به ما یاد نداده اند که ابتدا و قبل از هر چیزی باید خود را دوست بداریم و به خود احترام بگذاریم. ما زمانی می ‌توانیم عشق خالص به دیگران بدهیم که درونمان مملوء از عشق باشد، اما وقتی که درون خود ما خالی باشد و  شدیدا نیازمند عشق باشیم، چه چیزی را در واقع می‌ خواهیم به دیگران بدهیم؟ انسان چیزی که ندارد را نمی ‌تواند به دیگران بدهد. درست در همین‌ جا است که چیزی پر از توقع و نیاز را با نام عشق و محبت به دیگران ارزانی می ‌کنیم.

می ‌توانیم از امروز تمرین کنیم و اجازه دهیم که اطرافیان دوستمان بدارند و به ما محبت کنند و نترسیم و سپاسگزار باشیم. می ‌توانیم گاهی به خود اجازه دهیم که «گیرنده» باشیم. در برخی از ما «شخصیت پرستار و حمایتگر» بسیار پررنگ است. ما با دهنده بودن افراطی مان در خیلی از روابط مان موجب سلب مسئولیت از دیگران شده ‌ایم، تا جایی که فرد مقابل مان را عادت داده ‌ایم به اینکه همیشه از ما عشق و حمایت بگیرد اما به ما چیزی ندهد و به نوعی از ما بهره ‌کشی کند.

جالب است که در نهایت این سوال برایمان پیش می ‌آید که «چرا این من هستم که همیشه باید محبت کنم؟؟» بله! خود ما دیگران را عادت می‌ دهیم که فقط گیرنده باشند. چطور؟ ما با باور اینکه «من لایق و کافی نیستم»، با ارضای دائمی «نیازمان به محبت کردن»، با «دائما حمایتگر بودن» این عادت را در دیگران بوجود می آوریم.

در حالتی دیگر، برخی از ما دیگران را دچار تربیت غلط می ‌کنیم تا خود را قربانی جلوه دهیم و این حالت که در مرحله اول، خیلی از افراد  انکارش می ‌کنند، از ناخودآگاهی آن ها نشئت می گیرد.

آیا شما از آن دسته افراد حمایتگر هستید که غالبا مورد سوءاستفاده دیگران قرار می ‌گیرید، بیشتر عشق می‌دهید و در نهایت دست خالی می‌مانید؟ اگر جواب شما «بله» است، پس باید بگویم که در نا خودآگاهی شما «منِ قربانی» ثبت شده است و همیشه شرایط را نا خودآگاه به سمت و سویی می ‌برید که در نهایت یک قربانی باقی بمانید.

تمرین کنید که با بخشندگی افراطی از دیگران سلب مسئولیت نکنید. هر رابطه‌، تعاملی دو جانبه است که اگر از تعادل خارج شود رابطه رو به ویرانی می ‌رود. باور «من قربانی» را در ذهن تان با تمرین تبدیل به باور «من دوست ‌داشتنی هستم»، «من ارزشمند هستم»، «من قربانی نیستم»، «من هم نیاز به عشق و محبت دارم»، «من لایق دوست داشته شدن هستم» کنید.

 

برای تقویت هوش هیجانی خود می توانید در کارگاه عملی تقویت هوش هیجانی شرکت نمایید. 

ممکن است همچنین دوست داشته باشید

بدون دیدگاه

یک پاسخ ارسال کنید